|
Week 5 01-04-05 Twee
Spaanse en drie Franse etappes met broeder Cor meegelopen: de Oranginas
gezamenlijk de Pyreneen over! We troffen in een cafeetje in het Baskische
Larrasoaina een uitermate fitte, kwieke, bruine en verder niets veranderde ,
dus energieke Cor aan. De inmiddels door hem weggetikte, ongeveer, 800
kilometer Camino leverden , onder het innemen van uitstekend Baskisch bier,
fraaie verhalen op. Als we ‘t goed begrepen hebben verschijnen ze over enkele
maanden in gedrukte vorm ( de uitgevers staan al te dringen…..)U hoort er wel
meer van. Waarna het stijgen naar de Pyreneen kon beginnen; Roncevalles, dus,
te bereiken via verschillende routes, blijkbaar, en dan naar 1456m., sneeuw
en daarna mist en regen, een pelegrino maakt wat mee! Na St.Jean Pied de Port, op Franse bodem, met een
ander boekje, daalt het al weer af richting Maastricht……Hombre Cor is
monsieur vanaf nu; met enige weemoed afscheid moeten nemen van het Spaanse (
“ waar zijn de cafeetjes?”) en van de hombre zelf in Navarrenx, bij de
noorderpoort, met z’n Tonijn en stokbrood, oant sien, bonjour et au revoir. Vanaf week
6 verwachten we weer zijn eigen bijdragen. Via “ Home” en de
introductiepagina van deze site kunt u de route door Baskenland nog eens
nalopen. Of: klik
hier. hans
|
|
03-04-05 Huisarrest
bij aankomst ik Manciet. Oude moeke zorgt voor een omelet met jambon en
macaroni,wijn en bier op de kamer en Ă demain!! Had ik
iedere avond maar huisarrest! A bièntot. |
|
Week 5 ˝ ( en nu door Kramp zelf, je maakt
wat mee……..) En….Gaat het weer een beetje???? Monsieur
Kramp. De titel van dit verslag van week 5 duidt dus duidelijk op de aan- en daarna afwezigheid van de heren van het Oranginas gilde te weten Hans, Jan, Cees, Sietse en Aart. Als opkomend warm water waren ze er, vrijdag 24 maart. Zo’n beetje 1600 km gereden om hun mede gildegenoot (hombre Kramp) te vergezellen in zijn tocht over de Pyreneeën en het eerste stuk Frankrijk in. Chapaeu, chapaeu chapaeu (hoedje af) De heren hebben zich tijdens het weerzien in Loirrasoaina, zich ouderwets gedragen. In de plaatselijke kroeg werden de nodige biertjes genuttigd en verorberd om daarna toch maar een pitschuur te regelen. (dat werd het plaatselijke pension hommeles) Ik had voor de eerste avond een programma
samengesteld: Processie in Pamplona. Altijd goed voor de religieuze broeders
onder ons. Dus via de kruip/sluip route naar Pamplona. Breekt er even een
partijtje noodweer uit………. joooooo, niet te zuinig, met als gevolg…Processie
afgelast. Dus ten langen leste maar een hapje eten en een slokje drinken. Met
als gevolg hombre Kramp….Best aangeschoten terug in de slaaphut (ook de
schuld van Cambuur, wie verliest er nu een thuiswedstrijd tegen Telstar) 1-0 voor de Oranginas!!!! (zie
titel van dit stuk) De volgende dag maar ff best aan
de stűn op naar de eerste pleisterplaats Roncevalles, aan de voet van de
Pyreneeën (hoogte 1000 meter) Nou dat hebben we geweten. Wat
aanvankelijk een tochtje van 21 km zou worden, werd door een tweetal (Hans,
et moi) een tochtje van 27 km. Jean was ff verdwenen (de man had een alternatieve route genomen) Uiteindelijk de boys weer bij elkaar (21.15) lekker eten, drinken en ten bedde in een heerlijk hotelletje. (de eerste pijntjes begonnen zich te openbaren bij de boys) Zondags, let op, het wisselen van de wintertijd naar de zomertijd, de Pyreneeën over. Eerst stijgen naar 1500 meter om vervolgens te dalen naar 180 meter (26 km) Voorwaar geen kleinigheid voor de boys afkomstig uit Les Pays Bas, de lage landen. Maar…..manmoedig werd ook deze hobbel genomen…weliswaar een stuk met regen en een afdaling over asfalt. Opvallend was deze dag, het diverse tijdstip waarop de heren het Frans St. Jean Pied de Port binnen waggelden. Maar ja…..hallo… het gaat wel over de Pyreneeën ja!!!!!! Lekker hotelletje en kloten eten
in een pseudo pizzeria (volgens Jean de slechtste pizza ooit). De maandag overschakelen op het
Franse routeboekje. Nou daar had ik nog wel enige moeite mee….Gevolg, eerst
maar eens even 6 km omlopen.
|