|
Week 6 Lavardac |
|
Changement: Hombre Kramp in Bonhomme Kramp. Nou…..ik val meteen maar met de deur in
huis, bovenstaande valt niet mee. Het Spanje wat ik heb meegemaakt, niet te
vergeten natuurlijk ook in het jaargetijde toen ik er was, daar kan Frankrijk
tot nu toe niet aan tippen. Zowel landschappelijk niet als ook de mensen.
(alhoewel) de Franse taal mij beter afgaat dan de Spaanse.Er is dus sprake
van een echte DIP; het metaal wordt op de proef gesteld. Geen cerveza meer van
San Migel of Mahoe maar biere kronenboors of “eineken”, geen café con
leche y un coca
voor 2 euro maar un grand café au lait
avec une coca pour 4-5
euro. |
|
Geen bocadillo maar sandwiches, geen
kroegjes onderweg in de allerkleinste dorpjes voor een krantje en iets te
drinken (alle Franse dorpjes zijn bekant uitgestorven) Geen winkeltjes en
mensen op straat. Geen as, peuken of suikerzakjes op de grond gooien in de
café’s, nee….Alles keurig netjes in
de daarin voor bestemde bakken (als je al een kroeg vindt…..????)Hotels die
dicht zijn in plaats van hotels die al open zijn, maar geen eten hebben. Buiten seizoen …heet dat in Frankrijk. Hotels die op zondag en maandag gesloten zijn i.p.v. open. Nou……okay………het zeur kwartiertje is weer voorbij. Kop op Bonhomme Kramp, alles went. En inderdaad…ook Frankrijk heeft zo zijn voordelen. Lekkere croissants en pain au chocolat, en je toch iets beter verstaanbaar kunnen maken, dichterbij komen…..o ja ff voor de beeldvorming. Bonhomme Kramp heeft iets verzonnen m.b.t. de route. Om wat meer km te maken per dag (want om half 5 in een Frans hotel te zijn is ook niet echt alles) doe ik het als volgt. Ik loop de G.R 65 en de 654. Deze route is perfect aangegeven in een boekje……maar wil nog wel eens een behoorlijke omweg maken. Logisch, want dan kom je op de mooiste plekjes. Echter, het schiet niet altijd even hard op. Dus mijn loopdag bestaat uit 3 delen. Deel 1: is de start …een km of 5,6,7 rechtstreeks via asfalt. Deel 2: daarna de route weer oppakken, een km of 20 en deel 3: weer ff (als het kan) via asfalt (km of 5,6,7,8) Zo zie je veel en kun je opschieten. Plus dat je per dag zo’n 35 km loopt. Nou dat wil wel helpen en dat moet ook wel
want er komen nog wel zware stukken, waar ik absoluut de 30 km niet haal, en
dan één dezer weken ontkom ik ook niet aan 1 of 2 rustdagen (om te wassen bv)
. De was: een verhaal apart. Ooit wel eens
met onderbroek en sokken onder de douche gestapt?? Nou…inmiddels vind ik dat
heeeeel normaal. Je zeept jezelf lekker in (incl. onderbroek en sokken, pas
op niet uitglijden) en aan het einde van de douche-party trek je de drie
kledingstukken uit, je gooit er nog wat shampoo over, rost er nog eens stevig
met de handen overheen, goed uitspoelen en drogen maar (als de verwarming het
doet en anders maar achteraan de rugzak bengelen). ` Zo gaat het leven met de zakdoeken en mijn (tot nu toe iedere dag ingelopen) witte (nou ja..witte) thermoshirt. De broek, waar ik inmiddels al 36 dagen in loop, heeft deze behandeling nog niet ondergaan. Vrienden van de chemin de St Jacques (want dat zijn jullie inmiddels) jullie kunnen je wellicht voorstellen hoe deze eruit ziet. Vol met transpiratie, modder, tonijn, vet, leverpastei en andere vlekken. Maar ja, als je vrienden wil maken dan let je toch zeker niet op de kleding??......Toch?? (ik kan mijn glimlach even niet onderdrukken) nog geen vrienden gemaakt …., of toch de broek wassen of?? …Juist Boeie!!!! Verheugend nieuws is dat ik de Pyreneeën
inmiddels niet meer zie. De GR 65 liep namelijk nogal oostelijk. Logisch
trouwens, want hij gaat uiteindelijk naar Zwitserland. Maar dagen…dagen
achterelkaar, had ik de zon in de rechterkant van mijn gezicht, terwijl ik
hem aan de achterkant c.q. linkerzijkant behoor te hebben (tegen de avond). Tot aan zeg maar, Montreâl (einde mijn
gedeelte Gr 65) en tot die tijd, als ik achterom keek (niet te vaak overigens
want in het oude testament van de bijbel hebben een aantal mensen daar
slechte ervaringen mee) zag ik in de verte de besneeuwde toppen van deze
bergen. Maar nu……samen met de GR 654 op weg naar Vézelay, wat ik
ook kijk……hoe ik mij ook wend of keer……geen Pyreneeën meer. Een goed teken!! Met de Pelegrinos (harry’s voor insiders)
ofwel de pelgrims is het inmiddels ook erg rustig. Af en toe kom je er nog
wel een paar tegen, maar er zijn nu al 2 pélgrimsloze dagen genoteerd. Het is
kennelijk nog niet het seizoen. Wel doen ook de Fransen hun best om het
Jacobspad wat in de belangstelling te krijgen. Onderweg zie je af en toe een aantal
monumentjes, aanduidingen in dorpjes en schuilhutjes. Voor de rest heb ik nog
niet echt het idee dat die grappenmakers echt wakker liggen van het pad. Wel nu…ex vrienden van de camino c.q.
vrienden van de chemin de St Jacques, (let op, het Piedropad komt er ook nog)
dat was het voor nu. Â bientôt en treur niet……………de DIP is weer
voorbij, bonhomme Kramp is alweer gewend aan het Frans (buiten) leven…… Cor. |
|
bonhomme |