|
|
|
Week 9 Mes cher amis de Route St Jaques de Compostelle.
Bienvenue!!! Ik strûn nu zo langzamerhand 30 dagen door Frankrijk en
het wordt tijd voor een korte terugblik op het Frankrijk dat ik (met toch
zeker 20 vakantiejaren in France op mijn conto) absoluut niet kende. Het
platteland van de diverse départementen (Hautes-Pyrenées, Gers,
Lot-et-Garonne, Dordogne, Creuse, Haute-Vienne, Cher, Indre en Nièvre) is mij
opgevallen door veel armoede. Armoede kenbaar gemaakt door de dorpjes waar ik
doorheen ben gelopen. Dorpjes variërend van 100 tot 1000 inwoners, waar
werkelijk niets meer te beleven valt. Geen petit Casino, geen boulangerie,
geen charcuterie, geen gendarmerie en.......... zeker geen café bar. Nee,
alléén maar dicht gespijkerde huizen, winkels en barretjes. Verder heerst er
een serene bijna onheilspellende rust. Rust die alleen af en toe wordt
verstoord door honden die mij zien als een bedreiging voor de schamele
eigendommen van hun baasjes. De ampele sterveling die je op straat tegenkomt,
beantwoordt het Bonjour nog net en schiet dan meteen zijn/haar erf/deur op/binnen
om deze vervolgens acuut op slot te doen. Het trieste dieptepunt vond ik het
plaatsje Nevilly-en-Dun. 300 inwoners en een Hotel waar ik mijn vermoeide
ledematen bestemd had te ruste te leggen. Bij binnenkomst in dit dorp viel
mij al op dat de kerk, zoals gewoonlijk centraal in het dorp liggend, niet
meer werd gebruikt voor diensten. Ik had, gelukkig, telefonisch gereserveerd
voor ± 17.00 uur. Ik was iets eerder. Wachten dus op het grote moment dat de
Patron zijn hut zou openstellen voor het publiek (ik dus). Om 17.10 kwam er
een autootje voorscheuren, stapte er een mannetje uit, hij vroeg aan mij of
ik had gereserveerd. (De gek, dacht hij!) Hij opende de deuren van zijn
hotel, zette de verwarming aan, wees mij m’n kamer, zorgde voor warm water en
incasseerde E 40,- . Op mijn vraag hoe het zat met eten enzo, antwoordde hij
nog net dat ik dan maar iets moest regelen in het (piep)kleine winkeltje
annex barretje............... en hij bruusde er weer met een bloedgang
vandoor. Mij in opperste verbazing achterlatend. Het winkeltje waar ik
uiteindelijk dan maar voor iets te eten ging zorgen, was helemaal uit de tijd
van vrouwe Holle. Van alles bijna 1 op de plank en als je binnenkwam,
rinkelde er een belletje. Toch maar jambon en cracottes gekocht en een
sixpack bier. Vervolgens een biertje bij de man drinken aan de andere kant
van het winkeltje (binnendoor lopen mocht) en heerlijk een diner op de kamer.
De volgende ochtend bij hetzelfde barretje koffie en jus gedronken en
eigenlijk zonder eten verder. De jongeman die het winkeltje en de bar
bestierde heeft welgeteld tussen 18.00 en 20.15 uur (sluitingstijd) 4 klanten
gehad. Is het dan nog vreemd dat over een jaar ook dit hotel en bar/winkeltje
dicht gespijkerd zijn?-zie foto’s hieronder……. In een drietal (voor mij communicatieve hoogtepunten!) gesprekken met eigenaren van barretjes en hotelletjes op het platteland, kwam het duidelijke en natuurlijk voor de hand liggende antwoord op de vragen die ik stelde over deze “armoe van het platteland”. Ontvolking van de kleine dorpen (de jeugd trekt weg naar de steden) leidt tot verkoop van huizen (als dat lukt) aan mensen uit de steden.........!!!!???? Die deze huizen dan weer aanwenden als weekend cq vakantiehuis. Welnu, deze mensen hebben geen behoefte aan winkels en cafés. Nee, deze mensen nemen zelf hun boodschappen mee en verkiezen de rust boven een bezoekje aan het plaatselijke café. Je kan het zien aan de nummerborden van de auto’s die bij deze huizen staan; Parijs en omstreken; Dijon, Lijon e.d. Het resultaat is dat de overgebleven dorpelingen (vaak ouderen of boeren) verbitterd raken en communicatief dichtslaan. Dat, gecombineerd met de enorm hoge belastingdruk die er in Frankrijk heerst, zorgt ervoor dat ze de schuld van deze misères snel neerleggen bij de overheid in Parijs. Dientengevolge Europa ook eerder zien als een bedreiging en dus is de stemming in Frankrijk ten aanzien van de Europese Grondwet een duidelijk NON. Al pratende met een aantal mensen krijg je begrip
voor de situatie van “Franse plattelanders”. Jammer en ook wel een beetje
triest om mee te maken c.q. te ervaren. Een ander kijk op Frankrijk in ieder
geval en dat ervaar ik als een verrijking. Wellicht dat het tij keert als ik
noordelijker trek.....Peut-être, mes amis. A tout à l’heure, cor |
